Header image  

En Duiken

 
  
 
 
 
 

 
 
Duiken een passie

Het duikvirus sloeg toe in 2005. Christian en ik waren op huwelijksreis in Curaçao.
Ik wist hoe graag Chris een keer wilde duiken en ik besloot op onderzoek uit te gaan omtrent de mogelijkheden. Het zou mijn huwelijks cadeau voor hem zijn.

Voor iemand die niet verder dan Spanje was geweest, had ik werkelijk geen idee dat dit prachtige eiland een waar duikers paradijs was.
En dus kwam ik al snel tot de conclusie dat het heel makkelijk was om ergens een proefles te organiseren voor hem. Maar het werd geen proefles.
Na alle informatie aangehoord te hebben besloot ik de volledige cursus voor hem te nemen.
De instructeur, Clarck, vroeg waarom ik niet zelf ook meedeed. Ik keek hem verbaasd aan. Wat? Ik duiken ?
Na het eerst lacherig uit te sluiten, begon ik me toch af te vragen, ja waarom eigenlijk niet? En dus sprong ook ik een dag later het water in. Sinds mijn allereerste keer dat ik ervoer hoe het is om onderwater te ademen en al het prachtie onder water zag was ik verkocht.

Uiteraard wist ik toen nog niet hoe mooi het allemaal was, omdat de eerste keer slechts op 5 meter op een zandbodem in de baai was.
Toch was ik al zo onder de indruk. De duiken die we maakte na het behalen van het Open Water brevet waren fenomenaal. Adembenemend.
 En ik wist dat ik voor altijd last zou houden van het virus dat mij op dat moment in zijn greep had genomen.